İsviçre
İsviçre’nin Dağlık Köylerinde Otomobillerin İlk Korku Dalgası: 1900’lerin Başında ‚Modern‘ Araçlara Karşı Şaşırtıcı Direniş
Araştırma Haber : Cemil Baysal
İsviçre’nin en muhafazakar kantonlarından biridir Graubünden.
Tarihte yenilikler her zaman korku ve direnişle karşılanmıştır. Yeni olan her şey, başlangıçta bir tehdit olarak algılanır; örneğin, internetin ilk günlerinde e-banka sistemleri, modern çağın bir tehdidi olarak görülmüştü. Zamanla bu yeniliklere alıştık ve hayatımızın ayrılmaz bir parçası oldular. İşte, otomobilin Graubünden’de karşılaştığı ilk direniş de bu klasik patikayı izliyor.
Görünüşe göre, otomobiller sadece bir ulaşım aracı değil, aynı zamanda bir tarihsel mücadeleye, bir kültürel çatışmaya ve bir kasaba efsanesine dönüştüler. İsviçre’nin Graubünden Kantonunda, 1900’den 1925’e kadar süren bir otomobil yasağı, sadece bir yerel kısıtlama değil, aynı zamanda bir muhafazakar direnişin ve tarihin derinliklerine gömülü bir serüvenin öyküsüdür.
Otomobilin İlk İzlenimleri: Yıldızların Altında Bir Macera
İsviçre’nin dağlık köy yollarında otomobil kullanmak, 19. yüzyılın sonlarında gerçek bir maceraydı. 1896 yılında Cenevre’deki ulusal sergide tanıtılan ilk otomobiller, hem heyecan verici hem de korkutucu bir yenilik olarak görülüyordu. Araçlar sık sık arıza yapıyor ve mevcut yollar otomobil kullanımına uygun değildi. Graubünden’de ilk otomobil sahibi, Davos’tan Gaudenz Issler’dı. Ancak o dönemde bölgedeki yollar, modern araçların ihtiyaçlarını karşılayacak durumda değildi. Dağlık yollar, otomobilin yükünü kaldıramadı ve Issler, aracı kısa süre içinde geri vermek zorunda kaldı. Otomobillerin dağlık bölgelerdeki zorlukları, bu teknolojinin bölge tarafından benimsenmesini zorlaştırdı.
Yasak ve Sebepleri: Otomobilin Tehdit Algısı
24 Ağustos 1900’de, Graubünden’in Küçük Konseyi, kantondaki tüm yolları otomobil kullanımına kapatan bir yasak getirdi. Evet, doğru okudunuz: tüm yollar! O dönemde, motorlu araçlar hız, gürültü ve egzoz gazlarıyla tehdit olarak görülüyordu. Bu yeni teknoloji, sakin kasabanın huzurunu bozuyor ve yerel halk tarafından tehlike olarak algılanıyordu.
Bu yasak, tabii ki büyük bir direnişle karşılandı. Hükümet, birkaç otomobil sahibinin taleplerini karşılamak için birçok istisna izni vermek zorunda kaldı. 1906 yılında, yasağın bazı bölümlerinin açılmasına yönelik bir yasa tasarısı önerildi. Ancak, 1907’de yapılan referandum, yasakların tamamen devam etmesine karar verdi. Bu, hükümetin her istisnayı titizlikle onaylamasını gerektirdi.
Halk Tepkileri ve Referandumlar: Tarihi Çatışmaların Merkezi
Otomobil karşıtı duruş, Graubünden’de dokuz kantonal ve bir ulusal referanduma yol açtı. Bu, bir otomobil yasağı üzerine dokuz kez oylama yapıldığı anlamına geliyor! Tartışmalar oldukça gerilimliydi: Otomobil destekçileri yasakları “ortaçağ kalıntısı” olarak kınarken, karşıtları “Bündner tembelliği” olarak adlandırdı. Bölge halkı, otomobilin getireceği gürültü ve tozdan bıkmıştı. Tatilciler sessiz bir atmosferi tercih ediyordu ve ünlü fizikçi Wilhelm Conrad Röntgen bile otomobilin atlara etkisini sorguladı. Röntgen ve diğer ziyaretçiler, huzur içinde, atlı arabalarla dağların arasından geçmek istiyordu.
Birçok turistik bölge de başlangıçta otomobil yasağını destekliyordu. Hamburg, Berlin veya Londra’dan gelen huzur arayan tatilciler, yaz tatillerinde büyük şehir karmaşası, hızla geçen otomobiller, av peşinde koşan sporcular ve toz çıkaran, kötü kokan araçlardan rahatsız oluyorlardı. Bu endişeleri paylaşanlardan biri de Wilhelm Conrad Röntgen (1845-1923) oldu; Röntgen ve eşi, 1893’ten 1913’e kadar düzenli olarak Pontresina’ya tatil yapmaya geliyorlardı.
Altyapı Sorunları ve Ekonomik Yükler: Dağlarda Bir İsyan
Graubünden’in otomobil karşıtı direnişinin bir diğer nedeni, altyapı eksiklikleriydi. Kanton, İsviçre’nin en büyük ve en dağlık bölgesiydi. Yollar, motorlu araçlar için uygun değildi ve otomobillerin getirdiği ek bakım maliyetleri yerel yönetimler için büyük bir yük oluşturdu. Ayrıca, ilk yıllarda yaşanan yüksek kazalar ve ölümler, otomobilin tehdit algısını güçlendirdi.
Sonunda, otomobiller lehine dönülen bu atmosfer, büyük ölçüde Birinci Dünya Savaşı ile ilişkilidir. Atlar kıtlaştığında, kamyonların kullanımı zorunlu hale geldi. Ayrıca, posta otobüslerinin yaygınlaşması da etkili oldu. 1919’da Graubünden’de açılan ilk posta otobüsü hattı, Reichenau ile Flims arasındaki yolculuk süresini iki saat elli dakikadan önemli ölçüde kısalttı. Bu değişiklik, turistik bölgelerin, yasak devam ederse misafir kaybedeceklerini fark etmelerine yol açtı.
Direniş yalnızca Graubünden ile sınırlı değildi. Örneğin, Uri Kanton’u 1901’de Alpler’deki yollarında bir sürüş yasağı getirdi. Gotthard Geçidi, motorlu araçlar için sadece birkaç saatliğine, 1906’da açıldı ve bu sınırlama ancak 1917’de tamamen kaldırıldı. Diğer kantonlarda da Pazar günleri sürüş yasakları uygulanıyordu. Ancak, önemli farklar vardı: Batı İsviçre, özellikle Cenevre, otomobillere karşı daha olumlu bir tutum sergiliyordu. Bunun sebebi, otomobilin erken bir şekilde Fransa’da kabul görmüş olmasıyla ilişkilidir.

Wilhelm Conrad Röntgen, 21 Ağustos 1905’te, otomobillerin yaygınlaşmasının ardından atların hala otomobillerden korkup korkmadığını sormuştu. Çünkü otomobil trafiği o kadar artmıştı ki, güvenilir olmayan atlarla seyahat etmek endişe verici olabilir. Eşi ise, 8 Temmuz 1906’da, kocasının atların otomobillere nasıl tepki verdiğini ve bu araçlarla güvenli bir şekilde seyahat edip edemeyeceklerini öğrenmek istediğini tekrar dile getirdi. Röntgen çifti, 1903’te açılan Albulabahn ile seyahat edebilirdi, ancak özel atlı arabalarını tercih ediyorlardı. Özellikle Wilhelm Conrad Röntgen için, Alpler’de özel bir atlı araba ile seyahat etmek büyük bir doğa zevkiydi. Bu zevk ucuz değildi ve sıradan insanlar, Chur’dan Bellinzona’ya yürüyerek gitmek zorundaydılar.
Pahalı Yol Bakımı
Yurt dışında, İsviçre’nin muhafazakar dağ halkını eleştiren sesler vardı; örneğin, Alman yazar Otto Julius Bierbaum, İsviçre halkının otomobil gördüğündeki „şaşkın bakışlarını“ alaycı bir şekilde yazmıştı. Ancak, Graubünden’in otomobile karşı direnişinin sağlam nedenleri vardı. Graubünden, İsviçre’nin en büyük kantonu olup düşük bir nüfus yoğunluğuna sahipti. Geniş yol ağının bakımı çoğunlukla belediyelerin sorumluluğundaydı. Yollar, genellikle topluca ve ücretsiz olarak inşa edilip bakımı yapılıyordu. İlk otomobil kullanıcıları genellikle zengin turistler ya da yabancılardı. Araçlar, motorlu araçlar için değil, atlı arabalar için yapılmış, sıkıştırılmış çakıl, kum ve taşlardan oluşan ve asfaltlanmamış yollarda seyahat ediyordu. Hızlı motorlu araçlar, toz ve pislikleri havaya savuruyordu. Ayrıca, otomobilin ilk dönemlerinde orantısız bir şekilde çok sayıda ölümcül kaza yaşanıyordu.
Değişim ve Yasağın Kaldırılması: Tarihin Akışında Bir Dönüşüm
Birinci Dünya Savaşı’nın ardından, otomobil kullanımı zorunlu hale geldi ve otomobil kabulü teşvik edildi. 1919’da açılan ilk post otobüs hattı, ulaşım sürelerini kısaltarak otomobilin avantajlarını gösterdi. Sonunda, 21 Haziran 1925’te Graubünden’deki otomobil yasağı tamamen kaldırıldı. Ancak, bu dönüşüm süreci kolay olmadı; federal hükümetin yasalar üzerindeki yetkisi 1921’de alındı ve motorlu araçlar ve bisikletler için federal bir yasa ancak 1932’de yürürlüğe girdi.
Graubünden’in otomobil yasağı, yeniliklerin korkutucu olduğu, eski ile yeni arasındaki çatışmaların nasıl yaşandığını gösteren bir örnektir. Bu uzun süren mücadele, teknolojinin toplumsal kabullenme sürecinin karmaşıklığını ve otomobillerin nasıl bir efsaneye dönüştüğünü gözler önüne serer.
Haberin izinsiz kullanımı yasaktır. Yasal işlem yapılır.
Görseller:






- 1913, Landstraße’da Bir Otomobil: Bu fotoğraf, otomobilin 20. yüzyılın başında nasıl bir macera sunduğunu ve dağlık bölgelerdeki zorlukları gözler önüne seriyor.
- 1909, Scuol Tarasp: Bir otomobil, kasabadan çekilerek ilerliyor; bu, otomobil yasağının ciddiyetini ve yerel halkın tepkisini yansıtıyor.
Kaynak: Dominik Landwehr’in desteğiyle Detaylı İncelemesinden
Dominik Landwehr, kültür ve medya bilimleri uzmanıdır ve Zürich’te ikamet etmektedir.
#isviçre #isviçrehaberleri #İsviçreTarihi #OtomobilTarihi #Graubünden #DağYolları #YenilikKorkusu #19YüzyılTeknolojisi #OtomobilMacerası #TarihYolculuğu #ModernTeknoloji #KültürelDönüşüm #TarihKültür #EskiYollar #OtomobilDevrimi #İsviçreTarihi #TeknolojiVeKültür
Gündem
CENEVRE’DE 128 ÜLKE OTONOM SİLAHLARI GÖRÜŞÜYOR! YAPAY ZEKÂ SAVAŞTA ÖLÜM KARARI VEREBİLİR Mİ?
Birleşmiş Milletler çatısı altında Cenevre’de başlayan uluslararası görüşmelerde, insan müdahalesi olmadan hedef seçebilen ölümcül otonom silah sistemlerinin geleceği tartışılıyor. Belirli Konvansiyonel Silahlar Sözleşmesi’nin 128 taraf devletini kapsayan süreçte, bağlayıcı kurallar hazırlanıp hazırlanmayacağı konusunda görüş ayrılıkları bulunuyor. ABD, Rusya ve İsrail’in tutumu müzakerelerin en önemli başlıklarından biri.
Cenevre’de önemli güvenlik toplantısı
İsviçre’nin Cenevre kentinde, savaş teknolojilerinin geleceğini ilgilendiren önemli bir uluslararası konferans başladı.
16–20 Kasım 2026 tarihleri için planlanan toplantı, Birleşmiş Milletler çerçevesindeki Belirli Konvansiyonel Silahlar Sözleşmesi’nin yedinci gözden geçirme konferansı kapsamında düzenleniyor.
Sözleşmeye 128 devlet taraf.
Bu sayı, bütün ülkelerin aynı öneriyi desteklediği anlamına gelmiyor. Tam tersine toplantının önemli amaçlarından biri, farklı görüşlere sahip devletlerin ortak bir yaklaşım geliştirip geliştiremeyeceğini değerlendirmek.
Ölümcül otonom silah sistemi nedir?
Otonom silah sistemleri, belirli koşullarda insanın her hedef için ayrı komut vermesine gerek kalmadan hedef belirleyebilen ve güç kullanabilen teknolojileri kapsıyor.
Bu sistemlerde sensörler, bilgisayar yazılımları ve bazı durumlarda yapay zekâ yöntemleri kullanılabiliyor.
Ancak her insansız hava aracı otonom silah değil.
Bir asker tarafından uzaktan kontrol edilen drone ile hedef seçimini kendi başına gerçekleştiren sistem arasında önemli fark bulunuyor.
Uluslararası görüşmelerin merkezinde, özellikle ölümcül güç kullanma kararında insan denetiminin hangi ölçüde zorunlu olması gerektiği sorusu yer alıyor.
Yapay zekâ neden tartışılıyor?
Yapay zekâ destekli sistemler büyük miktarda veriyi kısa sürede işleyebiliyor.
Bu teknolojiler, askeri sistemlerin çevreyi algılamasına ve belirli nesneleri tanımlamasına yardımcı olabiliyor.
Ancak savaş alanındaki koşullar her zaman öngörülebilir değil.
Sivillerin, askerlerin ve sivil yapıların bulunduğu karmaşık ortamlarda yanlış hedef belirlenmesi ciddi sonuçlar doğurabilir.
Bu nedenle teknolojinin hızı kadar güvenilirliği, denetlenebilirliği ve hukuki sorumluluğu da tartışılıyor.
Bir sistem yanlış hedef seçerse kim sorumlu?
Uluslararası insancıl hukuk, silahlı çatışmalarda sivillerin korunmasına ve güç kullanımının belirli kurallara bağlı olmasına dayanıyor.
Otonom silah sistemleri, bu kuralların nasıl uygulanacağı konusunda yeni sorular ortaya çıkarıyor.
Bir sistemin yanlış hedef seçmesi durumunda sorumluluğun komutanda mı, operatörde mi, üreticide mi yoksa başka bir makamda mı olacağı tartışılıyor.
Bu nedenle bazı ülkeler, insan denetiminin açık biçimde korunmasını ve belirli otonom silahların yasaklanmasını istiyor.
ABD, Rusya ve İsrail’in tutumu
Reuters’ın 16 Kasım tarihli haberine göre ABD, Rusya ve İsrail, bağlayıcı yeni bir uluslararası anlaşma hazırlanmasına karşı çıkan ülkeler arasında.
Bu ülkelerin yaklaşımında mevcut uluslararası insancıl hukuk kurallarının uygulanması ve yeni bir anlaşmanın kapsamı öne çıkıyor.
ABD’nin bağlayıcı olmayan yönergeleri tercih ettiği aktarılıyor.
Rusya ise yeni kısıtlamalara ilişkin müzakerelerin başlatılması konusunda itirazlarını dile getiriyor.
Bu görüşler, bütün ülkelerin ortak bir anlaşmaya ulaşmasını zorlaştırıyor.
Avrupa ülkeleri ne istiyor?
Birleşik Krallık, Almanya ve Fransa gibi ülkeler, gelecekte hazırlanabilecek uluslararası düzenlemenin hukuki niteliğinin açık bırakıldığı müzakere yaklaşımına destek veriyor.
Bazı diğer devletler ise doğrudan bağlayıcı bir protokol hazırlanmasını savunuyor.
Bu farklılıklar, otonom silah sistemleri konusunda uluslararası uzlaşmanın neden kolay olmadığını gösteriyor.
Birleşmiş Milletlerden çağrı
Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri António Guterres, ölümcül otonom silah sistemlerine ilişkin açık yasaklar ve sınırlamalar geliştirilmesi çağrısında bulunuyor.
Uluslararası Kızılhaç Komitesi ve çeşitli insan hakları kuruluşları da insan denetimi ve hesap verebilirlik konularına dikkat çekiyor.
Tartışmalar yalnızca teknik silah özellikleriyle sınırlı değil; etik, hukuk ve uluslararası güvenlik boyutlarını da kapsıyor.
İsviçre’nin rolü
Cenevre, uzun yıllardır uluslararası diplomasi ve insancıl hukuk görüşmelerinin önemli merkezlerinden biri.
Konferansın İsviçre’de yapılması, ülkenin uluslararası müzakerelere ev sahipliği yapma rolünü bir kez daha öne çıkarıyor.
Ancak görüşmelerin Cenevre’de düzenlenmesi, bütün önerilerin İsviçre tarafından desteklendiği anlamına gelmiyor.
Yeni bir uluslararası yasak kabul edildi mi?
16–17 Kasım itibarıyla bütün taraf devletlerin üzerinde anlaştığı yeni bir küresel yasak açıklanmış değil.
Görüşmelerin amacı, gelecekte hangi kuralların hazırlanabileceğini değerlendirmek.
Bir anlaşmanın bağlayıcı olup olmayacağı ve hangi silah sistemlerini kapsayacağı henüz müzakere konusu.
Sonuç: Cenevre’deki görüşmeler, yapay zekâ destekli savaş teknolojilerinin geleceği açısından önemli. Ancak devletler, ölümcül otonom silahların nasıl sınırlandırılacağı konusunda henüz ortak bir noktaya ulaşmış değil.
Gündem
İSVİÇRE’DE İLTİCA BAŞVURULARI YÜZDE 16 AZALDI! EKİM AYINDA 2.210 KİŞİ BAŞVURDU
İsviçre Federal Göç Sekreterliği’nin açıkladığı ekim ayı istatistikleri, iltica başvurularının geçen yılın aynı dönemine göre gerilediğini ortaya koydu. Ancak bir önceki aya göre başvurularda artış yaşandı. Afganistan ve Eritre ilk sıralarda yer alırken, ekim ayında 567 kişiye iltica hakkı tanındı.
Ekim ayında 2.210 iltica başvurusu kaydedildi
İsviçre Federal Göç Sekreterliği (SEM), 16 Kasım 2026 tarihinde ekim ayına ilişkin iltica istatistiklerini yayımladı.
Resmî verilere göre ekim ayında toplam 2.210 iltica başvurusu kaydedildi. Ekim 2025’te başvuru sayısı 2.643 olarak açıklanmıştı.
Böylece bir yıllık dönemde başvuru sayısı 433 kişi azaldı. Bu değişim yaklaşık yüzde 16’lık düşüşe karşılık geliyor.
Ancak rakamlar farklı dönemlerle karşılaştırıldığında farklı sonuçlar ortaya çıkıyor. Eylül 2026’da 2.122 olan başvuru sayısı, ekim ayında 88 kişi arttı. Aylık artış yüzde 4 oldu.
SEM, iltica başvurularının genellikle yaz sonu ve sonbaharda arttığını, kış aylarında ise azalma eğilimi gösterdiğini belirtiyor.
En fazla başvuru Afganistan’dan
Ekim ayında başvuruların geldiği başlıca ülkeler şöyle sıralandı:
| Ülke | Başvuru sayısı |
|---|---|
| Afganistan | 498 |
| Eritre | 430 |
| Cezayir | 236 |
| Etiyopya | 171 |
| Somali | 163 |
Afganistan ilk sırada bulunurken Eritre ikinci sırada yer aldı.
Bu sayılar başvuru sayısını gösteriyor. Başvuran kişilerin tamamının iltica hakkı kazandığı anlamına gelmiyor.
İlk başvurular ile diğer başvurular arasındaki fark
SEM’in verilerine göre 2.210 başvurunun 1.881’i birincil başvuru olarak kaydedildi.
Kalan 329 başvuru ise ikincil başvuru kategorisinde yer aldı.
Bu kategori, İsviçre’de doğan çocuklar, aile birleşimiyle bağlantılı işlemler ve tekrar başvurular gibi farklı durumları kapsıyor.
Geçen yılın aynı ayına kıyasla birincil başvurular yüzde 16, ikincil başvurular ise yüzde 19 azaldı.
567 kişiye iltica hakkı tanındı
Federal Göç Sekreterliği ekim ayında 2.419 iltica dosyası hakkında ilk derece kararı verdi.
Bu değerlendirmeler sonucunda 567 kişiye iltica hakkı tanındı.
Burada dikkat edilmesi gereken önemli bir ayrıntı var: Karara bağlanan dosyalar, yalnızca ekim ayında yapılan başvurulardan oluşmuyor.
Dolayısıyla 567 sayısını 2.210’a bölerek ekim ayındaki başvuruların kabul oranını hesaplamak doğru değil.
732 kişi İsviçre’den ayrıldı
Ekim ayında 732 kişinin ülkeden ayrılışı yetkililer tarafından kayıt altına alındı.
Bu kişilerin 418’i kendi imkânlarıyla ayrıldı.
Diğer 314 kişi ise polis eşliğinde ülkelerine, sorumlu Dublin devletine veya başka bir üçüncü ülkeye gönderildi.
Bu rakamlar, farklı hukuki süreçlerin sonuçlarını içeriyor. Ülkeden ayrılan herkesin ekim ayında iltica başvurusu yaptığı varsayılamaz.
İltica başvurularının azalması ne anlama geliyor?
Başvurulardaki düşüşün tek bir nedeni olduğunu söylemek mümkün değil.
Uluslararası çatışmalar, Avrupa’ya ulaşım güzergâhları, sınır uygulamaları ve mevsimsel hareketlilik gibi çeşitli faktörler başvuru sayılarını etkileyebiliyor.
Ayrıca iltica istatistikleriyle İsviçre’deki normal oturum izinleri birbirine karıştırılmamalı.
B ve C oturum iznine sahip kişilerin haklarında, bu istatistik nedeniyle otomatik bir değişiklik meydana gelmiyor.
Önümüzdeki aylarda ne bekleniyor?
Başvurulardaki düşüşün devam edip etmeyeceği, sonraki aylara ilişkin istatistiklerle daha net anlaşılacak.
Ekim verileri, yıllık karşılaştırmada azalma olduğunu gösterirken aylık karşılaştırmada sınırlı artışa işaret ediyor.
Sonuç: İsviçre’de iltica başvuruları ekim ayında geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 16 azaldı. Ancak bu gelişme, iltica başvurularının durdurulduğu veya yeni bir genel yasak yürürlüğe girdiği anlamına gelmiyor.
Gündem
İSVİÇRE’DE S OTURUM STATÜSÜ SAHİPLERİ İÇİN SEYAHAT KOLAYLIĞI KORUNACAK! FEDERAL KONSEYDEN YASA TEKLİFİ
İsviçre Federal Konseyi, Ukrayna’dan gelen S koruma statüsü sahiplerinin yurt dışına seyahat kolaylıklarını sürdürmesini amaçlayan yasa değişikliği teklifini parlamentoya sundu. Buna karşılık iltica başvurusu sahipleri ve geçici kabul edilen kişiler için daha sıkı seyahat kuralları gündemde. Düzenlemeler henüz yeni bir genel seyahat yasağı olarak yürürlüğe girmiş değil.
Federal Konsey ne kararlaştırdı?
İsviçre Federal Konseyi, 11 Kasım 2026 tarihli toplantısında Yabancılar ve Entegrasyon Yasası’nda (AIG) değişiklik yapılmasına ilişkin mesajı kabul etti.
Teklifin amacı, Ukrayna’dan gelen ve S koruma statüsüne sahip kişilerin mevcut yurt dışı seyahat kolaylıklarını korumak.
Bu kişiler için seyahat izni almadan yurt dışına çıkabilme ve İsviçre’ye geri dönebilme imkânının sürdürülmesi öngörülüyor.
Ancak düzenleme, bütün yabancı uyrukluların aynı koşullarla seyahat edebileceği anlamına gelmiyor.
2021 yılında alınan karar neden uygulanmadı?
İsviçre Parlamentosu Aralık 2021’de iltica başvurusu sahipleri, geçici kabul edilen kişiler ve geçici koruma altındaki kişilerin yurt dışı seyahatlerine ilişkin daha sıkı kurallar kabul etmişti.
Bu kurallar, söz konusu kişilerin yalnızca istisnai durumlarda yurt dışına çıkabilmesini öngörüyordu.
Ancak Federal Konsey bu hükümleri yürürlüğe koymadı.
Bunun önemli nedenlerinden biri, Mart 2022’de Ukrayna’dan gelen kişiler için S koruma statüsünün ilk kez etkinleştirilmesiydi.
Ukrayna’dan gelenler için özel durum
Ukrayna’dan gelen S statüsü sahiplerine seyahat konusunda kolaylık tanınmıştı.
Federal Konsey, bu uygulamanın devam etmesini istiyor.
İsviçre’nin yaklaşımı, biyometrik pasaport taşıyan Ukrayna vatandaşlarının Schengen bölgesinde belirli koşullarla 90 güne kadar vizesiz kalabilmesine ilişkin Avrupa uygulamasıyla da bağlantılı.
Ancak Schengen bölgesinde vizesiz seyahat hakkı, her ülkeye sınırsız giriş veya kalış hakkı anlamına gelmiyor.
Seyahat süresi, pasaport ve giriş koşulları ayrıca geçerli.
Ukrayna’ya dönüşlerde süre sınırı
Federal açıklamada, İsviçre hukukunda Ukrayna’da kalış süresi için altı aylık dönemde 15 günlük bir sınır bulunduğu belirtiliyor.
Bu ayrıntı, S koruma statüsü sahiplerinin seyahat planlarını değerlendirirken önem taşıyor.
Söz konusu süre ve statünün korunmasına ilişkin şartlar, bireysel durumlara göre ilgili makamlarla kontrol edilmeli.
İltica başvurusu sahipleri için durum
Federal Konseyin gündemindeki düzenleme, iltica başvurusu sahipleri açısından daha sıkı seyahat kurallarını da içeriyor.
İltica başvurusu sürecinde bulunan kişilerin hukuki durumu, S koruma statüsü sahiplerinden farklı.
Bu nedenle aynı seyahat haklarının bütün statüler için geçerli olduğu düşünülmemeli.
F, S ve N statüleri birbirinden farklı
İsviçre’de göç ve iltica alanında kullanılan statüler farklı hukuki durumları ifade ediyor.
S statüsü, geçici koruma kapsamında verilen bir statü.
F statüsü, geçici kabul durumuyla bağlantılı.
N statüsü ise iltica başvurusu sürecindeki kişilerle ilişkili.
Bu statülerin her birinde seyahat, çalışma ve ülkede kalma koşulları farklı olabiliyor.
B ve C oturum sahiplerini etkiliyor mu?
11 Kasım’da açıklanan teklif, esas olarak iltica ve geçici koruma statüleriyle bağlantılı seyahat düzenlemelerine ilişkin.
Bu nedenle İsviçre’deki bütün B veya C oturum sahiplerine yeni bir genel seyahat yasağı getirildiği şeklinde yorumlanmamalı.
Normal oturum izni sahiplerinin seyahat koşulları, vatandaşlıklarına, pasaportlarına ve gidilecek ülkenin kurallarına göre değerlendiriliyor.
Yeni kurallar yürürlüğe girdi mi?
Hayır.
Federal Konseyin 11 Kasım’daki açıklaması bir yasa değişikliği teklifine ilişkin.
Teklifin parlamentoda değerlendirilmesi gerekiyor.
Ayrıca S statüsü sahipleri için öngörülen özel düzenlemenin, 2021 yılında kabul edilen diğer seyahat hükümleriyle birlikte yürürlüğe girmesi planlanıyor.
Bu nedenle haberin, yeni bir seyahat yasağı başlamış gibi aktarılması doğru değil.
Sonuç: İsviçre Federal Konseyi, Ukrayna’dan gelen S koruma statüsü sahiplerinin seyahat kolaylığını korumayı amaçlıyor. Diğer bazı iltica statülerine ilişkin daha sıkı kurallar ise yasama sürecinin parçası.
-
Gündem2 Jahren agoTELEGRAM’DA ŞOK EDEN GRUPLAR: TECAVÜZ AĞLARI VE K.O. DAMLALARI
-
Ekonomi3 Jahren agoİsviçre’de Maaş Dengesi: Ortalama bir Kişinin Maaşı 6788 CHF
-
E-Dergi3 Jahren agoİsviçre’nin Sesi Şubat 2024
-
İsviçre3 Jahren agoDünyanın En İyi Sağlık Kurumları: İlk 250 Hastane Sıralamasında İsviçre’den 10 Hastane
-
Yaşam3 Jahren agoKıskanç Kaynana Belirtileri: Gözden Kaçırmamanız Gereken 10 İşaret
-
Gündem2 Jahren ago
ERDOĞAN KARŞITI PAYLAŞIMLARI SIĞINMA BAŞVURUSUNDA HAKLI GEREKÇE OLARAK GÖRÜLMEDİ
-
Dünya2 Jahren ago
META’NIN COVİD-19 AŞILARIYLA İLGİLİ YANILTICI BİLGİ KARARI: İFADE ÖZGÜRLÜĞÜNÜ KISITLIYOR MU?
-
Gündem2 Jahren ago
TÜRKİYE’DEN GELEN SIĞINMA BAŞVURULARINA GETİRİLEN SERT UYGULAMALARA TEPKİ


